Jak POPON konsultacje prowadzi

na stronie POPON znaleźć można formularz do konsultacji, który opisano jako prosty w użyciu. Mam na ten temat inne zdanie, a przy tym dawno nie spotkałem tak niedostępnej strony jak strona Polskiej Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych. Kiedy już przedarłem się przez rozliczne niedostępne linki dotarłem do pytań. Owszem – ustosunkuję się do nich, ale na tym blogu, a nie w wygodnym w użyciu formularzu.


Zmiany w systemie wsparcia zatrudniania osób niepełnosprawnych

(Obszar I) System wsparcia rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych.

1. Czy możliwa jest rehabilitacja zawodowa osób niepełnosprawnych bez wsparcia ze środków publicznych?

Możliwa jest, ale zapewne nie byłaby skuteczna. Rehabilitacja jest procesem kosztownym i państwo powinno w nim partycypować, bo taki jest jego obowiązek.

2. Czy możliwa jest rehabilitacja zawodowa osób niepełnosprawnych bez udziału pracodawców (przedsiębiorców)?

Oczywiście, że tak. Bardzo często myli się proces rehabilitacji zawodowej, która ma służyć zatrudnieniu z samym zatrudnieniem. To trochę jak zapytać, czy możliwe jest płynięcie statkiem bez udziału portu. Port jest gdzieś tam i kiedyś tam potrzebny, ale nie do płynięcia, tylko do zakończenia rejsu.

3. Czy powinien istnieć chroniony rynek pracy? Jeśli tak, jaki jego model powinien zostać zachowany (ZPCH, ZAZ)? Czy powinno występować zróżnicowanie w zakresie wsparcia udzielanego pracodawcom (np. wyższe dofinansowania dla zpch-ów)?

A tu są aż trzy pytania pod jednym numerem. Jakoś się z nimi rozprawimy… Po pierwsze – tak, powinien istnieć chroniony rynek pracy jako element przejściowy. Takie miejsca byłyby wykorzystywane do zatrudniania oraz rehabilitacji przez pracę przez skończony, krótki czas (na przykład do 12 miesięcy), ale nie docelowo. Byłoby to zatem skrzyżowanie zakładu aktywności zawodowej i warsztatu terapii zajęciowej. Organizator musiałby co roku wykazać się odpowiednim odsetkiem osób przesuniętych do zatrudnienia na otwartym rynku pracy. Nie wykazuje się? Odcina się go od finansowania ze środków publicznych.

Po drugie – ani ZPCH, ani ZAZ w obecnej formie nie powinny przetrwać. Przedsiębiorstwo powinno się utrzymywać z działalności gospodarczej, a nie z dotacji, co wyklucza ZPChy. Z kolei ZAZy mogą pozostać, ale jako forma przejściowa, jak to opisałem wcześniej. Miejsce ludzi niepełnosprawnych jest wśród innych ludzi.

Po trzecie – zróżnicowanie nie jest potrzebne, a nawet jest szkodliwe. Podwyższony wskaźnik pracowników niepełnosprawnych w zakładzie pracy jest zjawiskiem patologicznym, a nie naturalnym, więc nie ma potrzeby go promować.

4. Czy otwarty rynek pracy jest w stanie zastąpić obecne zakłady pracy chronionej?

Zdecydowanie tak. Historia udowadnia, że zatrudnienie osób niepełnosprawnych bez ZPChów (na przykład przed wojną) było wyższe od obecnego. Nawet obecnie 2/3 osób niepełnosprawnych pracuje poza ZPChami i wskaźnik ten cały czas rośnie. Z faktami nie da się dyskutować. To znaczy da się, ale specjalnie sensu to nie ma.

(Obszar II) Instrumenty wsparcia rehabilitacji zawodowej osób na niepełnosprawnych. Zadania instytucji wspierających rehabilitację zawodową osób niepełnosprawnych.

1. Jaka jest niezbędna wysokość wsparcia umożliwiająca pracodawcom realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej – na podstawie oceny istniejących instrumentów wsparcia (dofinansowanie, ZFRON, refundacja dodatkowych kosztów, pomoc ze starostw)?

Jak już wcześniej wspomniałem – rehabilitacja nie jest zadaniem pracodawców, tylko państwa. Dlatego pytanie jest źle postawione i nie da się na nie odpowiedzieć z sensem. Jednak jeżeli zadać pytanie, jakie jest niezbędne wsparcie w zatrudnieniu, to odpowiedź może już mieć sens, choć wcale nie musi być prosta. Doświadczenia z 2009 roku pokazują, że dofinansowanie do wynagrodzeń w wysokości przeznaczonej dla pracodawców z otwartego rynku pracy jest wystarczające, ponieważ dynamika wzrostu zagroziła finansom PFRON. ZFRON w ogóle nie jest potrzebny, bo na otwartym rynku go nie ma, a pracodawcy jakoś sobie radzą. Nakłady na instrumenty aktywizujące są za to niewystarczające. Stołeczny Urząd Pracy przyznał w 2008 roku zaledwie 19 dotacji na uruchomienie działalności gospodarczej osobom niepełnosprawnym na 95 złożonych wniosków. Tu należy skierować większy strumień środków.

2. Jakie instytucje publiczne powinny wspierać aktywizację zawodową osób niepełnosprawnych i w jakim zakresie (PFRON, samorządy)?

Dziwne pytanie, bo przecież to jest zapisane w ustawie. Jeżeli nawet ustawa się diametralnie zmieni, to i tak instytucje z grubsza pozostaną te same, a więc głównie samorządy, a w ich ramach – powiatowe urzędy pracy. Zakres powinien zaś być analogiczny, co w wypadku innych osób na rynku pracy. Różnice powinny obejmować jedynie dostosowanie miejsca pracy i asystenta osobistego.

(Obszar III) Beneficjenci systemu wsparcia rehabilitacji zawodowej.

1. Czy wsparcie rehabilitacji zawodowej powinno obejmować wszystkie osoby niepełnosprawne, czy jedynie wybrane grupy (np. tylko stopień znaczny i umiarkowany, bądź osoby w wieku produkcyjnym)?

Wreszcie jakieś pytanie z sensem. Dla mnie wydaje się oczywiste, że w pierwszej kolejności powinny taką rehabilitacją być objęte osoby w wieku produkcyjnym, ale za to o dowolnej skali niepełnosprawności. Natomiast rozmiar wsparcia powinien być adekwatny do stopnia niepełnosprawności i realizować głównie funkcje kompensacyjne. Ważne jest także to, by rehabilitacją objąć osoby, które dopiero co stały się niepełnosprawne, niezależnie od posiadanych przez nie orzeczeń. System, w którym ktoś traci sprawność i musi czekać na wydanie orzeczenia, by móc się przekwalifikować lub zdobyć inne umiejętności jest mocno niepełnosprawny.

2. Czy obecny system orzecznictwa o niepełnosprawności spełnia swoje zadania? W jakim kierunki powinny pójść zmiany?

Po pierwsze spójność i obiektywność systemów. W rentowym można mieć urwane obie nogi, a i tak nie dostanie się orzeczenia, a w pozarentowym dostanie się je na jąkanie. Tak, wiem – ten pierwszy orzeka o niezdolności do pracy, więc ten ktoś bez nóg może pracować na komputerze, ale z takim podejściem to nikomu się renta nie należy.

 

Moje odpowiedzi są nieskładne, niechlujne i powierzchowne. Starałem się bowiem dostosować je do narzędzia zaproponowanego przez POPON. Nie wiem, kto się tam zajmuje takimi rzeczami, ale takie "konsultacje społeczne" są do dupy. Przez cały czas z pytań wychyla się teza, że zakłady pracy chronionej są strasznie ważne i trzeba je dobrze finansować. Dlatego potraktowałem to narzędzie jak żart, choć moje opinie zawarte w odpowiedziach odpowiadają moim poglądom. Kto się włączy do dyskusji?

2 Responses to Jak POPON konsultacje prowadzi

  1. M. pisze:

    musiałabym użyć słów…

  2. wiola pisze:

    przeczytałam te niechlujne, nieskładne i powierzchowne odpowiedzi i nie jset tak źle ale moze nie ma co tak zaniżać lotów jak POPON zaniża traktowanie ludzi niepełnosprawnych, tylko wręcz przeciwnie właśnie nie tylko na blogu ale tez w POPON-ie pokazać ze osoba niepełnosprawna w ogóle i jako pracownik może mieć coś do powiedzenia i jest to sensowne, przemyślane i pokazujące ze sie umie bronić swego interesu. popieram stanowisko bo sama kiedyś szukając pracy między innymi w POPON-ie nie odniosłam zbyt korzystnego wrażenia na ich temat i jak narazie do tej pory nie zmieni mi się to wcale. i szkoda ze nie chcesz wysłać swego zdania tam do POPON-u bo może to nie zmieni nic, ale przynajmniej klika głosów na NIE pokaze nie niepełnosprawny nie gęs i swoje zdanie ma… smile.pozdrawiam.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: